Światopogląd panujący do roku 1500 w Europie oraz w większości innych cywilizacji miał charakter organiczny. Ludzie żyli w małych, zwartych społecznościach i odbierali przyrodę w kategoriach stosunków organicznych nacechowanych wzajemną zależnością zjawisk duchowych i materialnych oraz podporządkowaniem potrzeb jednostki potrzebom całej społeczności. Ramy naukowe światopoglądu opierały się na dwóch autorytetach, którymi byli Arystoteles i Kościół.

Każda cywilizacja, niezależnie od tego na jakiej szerokości geograficznej ani w jakim okresie historycznym byłaby umiejscowiona, wytwarza pewne wzorce postrzegania świata oraz pojmowania zachodzących w nim zjawisk. Wzorce te stają się obligujące dla zdecydowanej większości społeczeństwa, wpływają na życie jednostek, wytyczają granice normalności poglądów i zachowań.

Cały świat samobójców przypomina zresztą, przynajmniej w oczach jego mieszkańców, piekło. Człowiek, który popełnia samobójstwo, robi to w wyniku utraty wiary w sens swojego istnienia, z nadzieją końca wszystkiego, który nadejdzie wraz ze śmiercią, bądź z wiarą w to, że coś się po śmierci zmieni. Wraz z trafieniem do świata samobójców oczekiwania te zostają rozproszone.

Banałem byłoby stwierdzić, że zagadnienie pośmiertnych losów człowieka od zawsze zajmowało ludzkie umysły. Czy koniec życia oznacza również koniec naszego istnienia? Czy dalej coś jest? Tego typu pytania wykraczają poza możliwości naszego doświadczenia, stąd też odpowiedzi, których próbują udzielać religia, filozofia czy też sztuka, muszą być ze swej natury odpowiedziami metafizycznymi. W poniższej pracy postaram się przedstawić pewną specyficzną wizję losów pośmiertnych, przedstawioną w „Pizzerii Kamikaze” Etgara Kereta.

Perpektywiczny pluralizm.

Typowe stanowisko zajmowane w stosunku do Fryderyka Nietzschego przez większość jego komentatorów opiera się na podkreślaniu samodzielności myśli tego filozofa, jego innowacyjności oraz oryginalności względem panujących w wieku XIX i wcześniej tendencji w filozofii. Równie częste wydaje się być dzielenie jego dorobku pisarskiego na kilka odrębnych faz. W poniższej pracy skorzystam z tego użytecznego, choć może nie do końca uprawnionego, narzędzia i umownie przyjmę, że twórczość Nietzschego podzielić można na dwa etapy.

W ramach funkcjonującego Polskiego Państwa Podziemnego powstała specjalna komórka pomocy Żydom o kryptonimie „Żegota”, której zadaniem było wspomaganie Żydów. Obok tak bohaterskich czynów zdarzały się jednak i przypadki zgoła odwrotne. Funkcjonowali konfidenci gestapo, wydający Niemcom kryjówki Żydów znajdujących się po „aryjskiej stronie”. Tzw. szmalcownicy i zwykli szantażyści okradali Starozakonnych, niejednokrotnie donosząc o nich później władzom okupacyjnym.

Fakt prawnych gwarancji udzielonych Żydom przez władze nie oznaczał, że mogli się czuć oni w Polsce pełnoprawnymi obywatelami. Nadal pokutowały stare zwyczaje wyniesione z okresu zaborów, kiedy to eliminowano Żydów z życia społecznego. Do głosu dochodziły gdzieniegdzie także silne tendencje antyżydowskie wyrastające z gruntu tradycyjnego antysemityzmu katolickiego, gospodarczego, a nierzadko nawet faszystowsko-nacjonalistycznego. Już w okresie formowania się państwowości niepodległej Polski doszło do dwu pogromów we Lwowie w 1918 r.