Właściwym zadaniem „Krytyki” jest nie tyle problem statusu i sposobu poznawania przedmiotowości, ile problem wiedzy – czyli absolutnej całości wszystkich poznawanych przedmiotów. Wiedza ta musi być uniwersalna, konieczna i powszechnie ważna. Istotna w tym wypadku jest nie relacja przedmiotowo-podmiotowa lecz relacja wiedza-świat tj. jak to się dzieje, że teoretyczny system sądów poznawczych odnosi się do całości rzeczywistości.
Wiedza to struktura systemowa nałożona na całość wszelkich doświadczeń, to system całości poznania.

Kategorie same niczego nie poznają, lecz stanowią tylko pewne formy myślowe, dla których treść musi być dana albo w naoczności czystej (kategorie matematyczne) albo w naoczności dynamicznej (kategorie dynamiczne). Dla Kanta są one prawami syntetyzowania, są regułami organizowania materiału, który musi być dany. Mają odniesienie do zjawisk albo bezpośrednio (dynamiczne) albo pośrednio (matematyczne). Dotyczą zjawisk jako zjawisk lub zjawisk jako czasowo-przestrzennych przedstawień.

Klasyczna i podręcznikowa interpretacja „Krytyki czystego rozumu” głosiła, że jest ona pewną teorią poznania. Przełom w rozumieniu Kantowskiej „Krytyki” nastąpił po ukazaniu się pracy Martina Heideggera „Kant a problem metafizyki”, gdzie autor postawił tezę, iż „Krytyka” jest pewną matafizyką, a nie teorią poznania. Interpretacja H. głosi, iż „Krytyka” jest metafizyką, która jednocześnie uzasadnia całą metafizykę tradycyjną poprzez wykazanie możliwości (przez zrealizowanie tej możliwości) „poznania ontologicznego” tj.

Pierwszym etapem Kantowskiej „krytyki”, tzw. dedukcji jest wykrywanie tego, dzięki czemu istnieją i są poznawane przedmioty dane w doświadczeniu. Fenomenalny przedmiot jest dla Kanta czymś najbardziej podstawowym i oczywistym – problemem staje się to, dzięki czemu ów przedmiot istnieje i jest poznawalny.

W pierwszej części metafizyki Kanta centralnym i kluczowym pojęciem staje się przedmiot teanscendentalny. Jest on znaczeniem kategorii metafizycznych; jest pomiędzy tym, co noumenalne, a pomiędzy tym, co doświadczalne. Czyste pojęcia intelektu denotują przedmiot transcendentalny; jest on czymś, co jest zarazem i ponad-fizyczne i obecne w zjawisku. Jest ontyczną podstawą rzeczy empirycznej. Jest noumenem, ale „pomyślanym” przez ludzki rozum, „udyskursownionym”. Jest na granicy tego, co transcendentne i tego, co immanentne – jest czymś transcendentalnym.