Materiały i przedmioty niebezpieczne to takie, których przewóz jest albo zabroniony, albo dopuszczony w warunkach określonych jedynie prawem. Materiały i przedmioty niebezpieczne dzielimy na trzy grupy:
1. Niedopuszczone do przewozu – materiały, które stwarzają szczególne,
niemożliwe do wyeliminowania zagrożenie i z tego powodu nie są dopuszczone do przewozu.
2. Dopuszczone do przewozu zgodnie z ADR (umowa międzynarodowa dotycząca przewozu drogowego towarów niebezpiecznych) – materiały niebezpieczne, które są dopuszczone do przewozu międzynarodowego oraz przypisane do nich warunki (w tym wyłączenia) dotyczące w szczególności:
- klasyfikacji materiałów
- stosowania opakowań
- stosowania cystern
- procedur nadawczych
- przepisów z zakresu konstrukcji, badania i dopuszczania opakowań i cystern
- stosowania środków transportu
3. Zwolnione z ADR – wyłączone spod przepisów ADR ze względu na niewielkie zagrożenie stwarzane przewożonym ładunkiem.

Celem przepisów regulujących przewóz towarów niebezpiecznych jest wyeliminowanie lub ograniczenie związanego z nim ryzyka poprzez zmniejszenie prawdopodobieństwa zaistnienia wypadku oraz rozmiaru ewentualnych szkód. Działania te jednak nie powinny skutkować zakazami przewozu. Wyjątkiem mogą być tu jedynie towary, które stwarzają szczególne niemożliwe do wyeliminowania zagrożenie i z tego powodu nie są dopuszczone do przewozu. Przepisy umożliwiają realizację przewozu w sposób maksymalnie bezpieczny poprzez zastosowanie efektywnych, sprawdzonych i uzasadnionych ekonomicznie rozwiązań.
Materiały niebezpieczne podlegające przepisom ADR dzielą się na 13 klas wyodrębnionych na podstawie zagrożenia dominującego (wymagania klasyfikacyjne w przepisach ADR). Materiałom tym zostały przypisane indywidualne lub grupowe numery rozpoznawcze UN (czterocyfrowy numer rozpoznawczy materiału lub przedmiotu, pochodzący z „Modelowych przepisów ONZ”). Poza zagrożeniem dominującym, odpowiadającym nazwie klasy, towar niebezpieczny może charakteryzować się zagrożeniem dodatkowym – jednym lub kilkoma. Zagrożenia dodatkowe określa się na podstawie kryteriów właściwych klas, w których mają charakter dominujący, co oznacza np., że materiał palny, trujący klasy 3 spełnia, oprócz kryteriów zapalności, właściwych dla klasy 3, kryteria toksyczności, właściwe dla klasy 6.1. W praktyce, jedynie indywidualne substancje chemiczne w stanie czystym, za wyjątkiem materiałów i przedmiotów wybuchowych, nie wymagają przeprowadzenia procedury klasyfikacyjnej przed ich nadaniem do przewozu.