Autor przedstawia właściwy kierunek rozwoju nauki jako takiej, który następnie odnosi do rozwoju humanistyki. Swoją wizję nauki buduje na właściwym jej stosunku do zdrowego rozsądku – myślenia potocznego.

1. Rozpowszechniona, choć błędna jest opinia, iż nauka powinna być kontynuacją, systematyzacją i uściśleniem myślenia potocznego.
2. Aby udowodnić bezzasadność powyższego twierdzenia, autor posługuje się przykładem ruchu: jego zdroworozsądkowym i naukowym pojmowaniem (zdrowy rozsądek opiera się na postrzeganiu zmysłowym, które oddaje jedynie pozór zjawiska, natomiast nauka powinna zgłębiać istotę zjawiska).
3. Nauka ma zwrotny wpływ na zdroworozsądkowy obraz świata. Odkrycia naukowe, dokonane dzięki zakwestionowaniu myślenia potocznego, wchodzą w końcu w skład świadomości potocznej.
4. Nauka staje się tym bardziej praktycznie użyteczna i lepiej rozwinięta, im więcej ma do powiedzenia z tego, co przeczy aktualnemu zdrowemu rozsądkowi.
5. Stąd bierze się niski stopień rozwoju poznawczego i użyteczność społeczna humanistyki – precyzuje ona jedynie zdroworozsądkową wiedzę.
6. Autor postuluje upowszechnienie marksowskiej wizji nauki wśród humanistów. Popiera marksowski ideał badacza świadomie odróżniającego istotę od pozoru.
7. Niezwykle ważne w rozwoju nauki jest współdziałanie i wzajemna kontrola badaczy oraz konfrontacja ich poglądów. Dzięki temu możliwe jest wyodrębnienie spośród wielu koncepcji, tej, która zapewnia najgłębsze wejrzenie w istotę wyjaśnianych zjawisk.
8. Choć upowszechnienie marksowskiej wizji nauki nie jest receptą na wszystkie niedoskonałości obecnej humanistyki, to jest warunkiem aby oczekiwana wizja humanistyki mogła się urzeczywistnić.