1. Na gruncie konstruktywizmu ani świat (przedmiot), ani jednostka ludzka (podmiot), ani język nie są traktowane jako uniwersalne i obiektywne dane, niezależne od kultury i historii.
2. Historyczna geneza jednostki, wyłonienie się jej poczucia odrębności
i indywidualności nie nastąpiło w efekcie instytucjonalizacji takiego przedsięwzięcia jak nauka, ale społeczne ugruntowanie relacji jednostka naprzeciw świata w znacznej mierze nastąpiło właśnie dzięki nauce.
3. Kulturowe wytwarzanie jednostki stanowiło zarówno jedną z przesłanek nauki, jak i jej konsekwencji.

W przypadku rozumowań opartych na założeniach konstruktywizmu szczególnie ważne jest by jako punkt wyjścia uczynić stwierdzenia, co do których Autor i Czytelnik są w stanie uzyskać zgodę.
1. Istnieje consensus wokół stwierdzenia, iż faktem społeczno-kulturowym jest występowanie w społeczeństwach współczesnych wyraźnego podziału nauki na dyscypliny przyrodnicze i społeczne.

Nauki społeczne są porównywane z naukami przyrodniczymi w wielu aspektach. Najczęściej stosowane kryteria porównawcze , w świetle których nauki społeczne uważne są za gorsze od przyrodniczych, to:
1. Niezmienność obserwacji
a) Dopóki prowadzimy rozważania teoretyczne, nie ma żadnej różnicy, pod względem inwariancji pomiędzy ciągami zdarzeń przyrodniczych i ciągami zdarzeń społecznych. Różnica rzeczywista występuje w świecie realnym, zjawiska społeczne są w pewnym stopniu bardziej zmienne niż zjawiska przyrodnicze.

Początkowo nadzieja, która inspirowała metodologię polegała na odkryciu metody badawczej, wystarczającej aby doprowadzić badacza bezbłędnie do prawdy. Umarła ona śmiercią naturalną. Obecnie metodologia stawia sobie zadanie skromniejsze. Chodzi o sformułowanie reguł i wymagań, które pomogłyby powstrzymać niektóre błędne posunięcia badawcze, ale nie zagwarantowałaby sukcesu.

Nawet proste przeformułowanie problemu na nowy język często pozwala spojrzeć nań z nowego punktu widzenia i tym samym dostrzec nowe podejścia do jego rozwiązania.
1. Sformułować problem to znaczy zawsze wyznaczyć pewne ramy jego rozwiązania a nierzadko podać elementy klasy hipotez stanowiących ewentualne jego rozwiązania.
2. Każde pytanie opiera się na pewnych założeniach, zakłada więc uznanie pewnej wiedzy

Jedną z rzeczy, jakie filozof może uznać za swoje największe osiągnięcie jest dostrzeżenie zagadki problemu czy paradoksu niezauważonego dotychczas przez nikogo innego. Jest to nawet większe osiągnięcie niż rozwiązanie zagadki.
1. Newton twierdził, że prawdziwość jego teorii można wyprowadzić logicznie
z prawdziwości pewnych zdań obserwacyjnych. Kant wykazał, iż absurdalne jest przyjmowanie, że teorię można wyprowadzić z obserwacji, (obserwacje są zawsze niedokładne, gdy tymczasem teoria tworzy twierdzenie absolutnie dokładne).

Karol Popper twierdzi, iż bycie filozofem wymaga czasem usprawiedliwienia. Uzasadnia to tym, że „w długiej historii filozofii znaleźć można o wiele więcej rozważań filozoficznych, których należy się wstydzić, niż tych, z których można być dumnym.

1. Autor omawia wzajemny stosunek nauki i życia codziennego. Aby rozpatrzyć tę kwestię, najpierw definiuje oba pojęcia:
a) życie codzienne – powszedniość, rutynowo wykonywane czynności, które nie bywają przedmiotem refleksji
b) nauka – spójny system pojęć i teorii, wyrażających określone dziedziny wiedzy; proces budowania wiedzy; instytucje tym procesem kierujące; ludzie biorący w nim udział.
Istotne pole, na jakim nauka może przeniknąć do życia jednostek i społeczeństw, to system szkolnictwa podstawowego i zawodowego.

Autor przedstawia właściwy kierunek rozwoju nauki jako takiej, który następnie odnosi do rozwoju humanistyki. Swoją wizję nauki buduje na właściwym jej stosunku do zdrowego rozsądku – myślenia potocznego.

1. Rozpowszechniona, choć błędna jest opinia, iż nauka powinna być kontynuacją, systematyzacją i uściśleniem myślenia potocznego.

1. Odwrócenie kierunku miłości w koncepcji chrześcijańskiej:
a) Miłość antyczna – ukochany jest zawsze cząstką szlachetniejszą, doskonalszą, a zarazem wzorcem dla bytowania i pragnień tego, kto kocha. Istoty niższe dążą do wyższych, te z kolei do wyższych od siebie i tak coraz wyżej, aż do bóstwa, które samo nie kocha.
b) Miłość chrześcijańska – przejawia się w tym, że to, co szlachetne, skłania się i zniża ku temu, co nieszlachetne, zdrowy ku choremu, bogaty ku ubogiemu itp. W akcie zniżenia zdobywa się to co najcenniejsze – dorównuje się Bogu.