Na UK dużą rolę odgrywały pisma Arystotelesa, na nich bazowały sztuki wyzwolone. Dominowały pisma przyrodnicze i logiczne, na plan dalszy zeszła etyka. Nurt humanistyczny wyrażał się w czytaniu Cycerona oraz humanistów zachodnich. Dzięki zaangażowaniu Jana z Głogowa, Jana ze Stobnicy, czy Michała Falkenera z Wrocławia, oprócz arystotelizmu scholastycznego, zainteresowano się jego wersją wypracowaną przez Jakuba Lefevre'a i jego uczniów. Fabryzm charakteryzował się historyczną i filologiczną analizą tekstów Stagiryty - „należy objaśniać arystotelesa przy pomocy samego arystotelesa”. Zalecenie studiowania w oryginale greckim. Dla Lefevre'a Arystoteles miał jednak charakter propedeutyczny, był wstępem do Platona, neoplatoników – tam miała kryć się głębia metafizyczna. Kraków odrzucał to podejście mistyczne i skupiał się na wstępach fabrystów do pism logicznych i fizycznych – nacechowanych jasnością i ścisłością. W Krakowie propagatorami byli Grzegorz z Stawiszyna, Jan Schilling.

[mało materiałów; brak wtedy spektakularnych odkryć; wszechstronność badań na UK; na Zachodzie nowa wykładnia Arystotelesa – renesans, humanizm (); powrót też do Erazma z Rotterdamu – dydaktyzm, moralizm, f. praktyczna]