Reforma Kościoła po soborze bazylejskim
Jan z Ludziska – utylitarne kształtowanie wykształcenia, potępienie pasożytnictwa księży świeckich i zakonnych, obrona chłopów, zniesienie celibatu. Kościół jako zbiorowość opiera się na dwóch podstawach: praca ludzka i prokreacja w małżeństwie. Prawo natury ustanowione przez boga jest tożsame z prawem natury odkrytym przez filozofów – tak jak u Jana ze Skarbimierza i Włodkowica. Mowa pochwalna na cześć filozofii – w pytaniu o to kto powinien studiować filozofię nie idzie o cechy charakteru i intelektu, lecz Jan z Ludziska powiada, że kto chce studiować, ten powinien mieć środki do życia, najlepiej zapewnione mu przez rodziców. Wolność studenta polega na niezależności materialnej – likwiduje to problem żebractwa. Gloryfikacja rzemiosła i pracy w rolnictwie. Krytykował zakony żebrzące – uciekają od pracy stanowiącej naturę ludzką. Wolność ludzka dana jest z natury, a więc potępiał niewolę chłopów.
Jan z Ludziska wzorował swoje mowy na humanistach włoskich, poznanych podczas pobytu w 1430 w Padwie, jego oratorski styl pozwala zatem traktować go jako jednego z pierwszych humanistów polskich.

Jan Ostroróg – Memoriał o uporządkowaniu Rzeczypospolitej. Rozdział Kościoła od państwa, suwerenność władcy świeckiego, władca polski nie powinien zobowiązywać się do posłuszeństwa papieżowi. Duchownym należy zabrać przywileje, kraj nie powinien płacić annat papieżowi. Zaleca mianowanie biskupów przez Króla. Polityka społeczna – domaga się wykształcenia i niedopuszczania niewyuczonych do stanowisk duchownych. Krytykuje oddającą się żebraninie młodzież studencką. Przeciwny jest także kupowaniu tytułów naukowych za granicą. Krytykował także odprawianie mszy po niemiecku i niedopuszczanie Polaków do niektórych zakonów – uważał to za wynarodawianie instytucji społecznych. Opowiadał się także za zrównaniem praw szlachty i plebejuszy.