Roman Ingarden (1893-1970); z Krakowa, studia we Lwowie, pod wpływem Twardowskiego wyjeżdża do Getyngi do Husserla; styka się z Heideggerem, Hartmannem, Edytą Stein; doktorat O intuicji i intelekcie Bergsona (1918), studiował matematykę, fizykę; ’24 habilitacja we Lwowie Pytania esencjalne, wykładał tam etykę; ’47-’48 Spór o istnienie świata, stosował metodę fenomenologiczną ale przeciwstawiał się Husserlowi (odrzucal redukcję transcendentalną); odróżniał wyraźnie metafizykę (nauka o całości faktycznego świata) od ontologii (fenomenologiczna); odróżnia istotę od idei i jakości (?); epistemologia musi być niezależna od metafizyki i ontologii; Spór o istnienie świata (problem spostrzeżeń subiektywnych; z subiektywności nie musi wynikać subiektywizm); poznanie intuicyjne prowadzi do wykrycia istoty rzeczy; w sferze wartości: bezwzględność, obiektywność, wielowartościowa ontologia wartości (bliskość z Hartmannem); był relacjonistą – to co obiektywne wymaga subiektywnego domknięcia; zajmował się też problematyką czasu; Książeczka o człowieku – dziełko skondensowane; bronił prawa do niejasnego stylu filozofowania, O dziele literackim, [z wiki: Głównym przedmiotem badań Ingardena były zagadnienia z epistemoligii, ontologii i estetyki. Był on także autorem kilku prac z zakresu aksjologii, antropologii filozoficznej i filozofii języka. Mistrzem i nauczycielem Ingardena był Husserl. Badania filozoficzne przeprowadzone przez Ingardena często krytycznie nawiązują do analiz Husserla. Jednak w odróżnieniu od swojego mistrza Ingarden na gruncie epistemologii argumentował za realizmem, a w ontologii, w celu rozstrzygnięcia sporu dotyczącego sposobu istnienia świata danego nam w percepcji, wyróżniał i analizował następujące sposoby istnienia: realny (przedmioty trwające w czasie, procesy, zdarzenia), idealny, intencjonalny i absolutny.]